Μεγάλη οργανωτική και αγωνιστική επιτυχία σημείωσε ο 5ος Ημιμαραθώνιος Αγώνας Δρόμου, που διοργάνωσε ο Δήμος Αγρινίου σε συνεργασία με το ΣΕΓΑΣ, στο πλαίσιο των αθλητικών εκδηλώσεων αφιερωμένες στη μνήμη του Μιχάλη Κούση την Κυριακή 18/3/2912. Στον αγώνα συμμετείχαν 300 αθλητές και αθλήτριες από όλη την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων πολλοί πρωταθλητές, οι οποίοι χειροκροτήθηκαν θερμά σε όλη την διαδρομή. Παράλληλα με τον Ημιμαραθώνιο, φέτος για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκαν δύο αγώνες μαζικού χαρακτήρα, ο Λαϊκός Δρόμος 5 km ανδρών-γυναικών και ο Αγώνας Δρόμου 1 km, όπου συμμετείχαν συνολικά 400 μαθητές –τριες Δημοτικών και Γυμνασίων. Ταυτόχρονα στην πλατεία Δημοκρατίας πριν την έναρξη του Ημιμαραθώνιου πραγματοποιήθηκαν αθλητικές δραστηριότητες σε μορφή παιχνιδιού (kid’ s athletics). Νικητής του Ημιμαραθωνίου δρόμου ήταν ο Μιχάλης Παρμάκης του ΑΟΤ Χαλκίδας, με χρόνο 01:06:28, δεύτερος ο Γεώργιος Καραβίδας της ΑΕΚ με χρόνο 01:09:03 και τρίτος ο Κωνσταντίνος Τούσε της ΓΕΑ Αγρινίου με χρόνο 01:09:13 Στις γυναίκες, νικήτρια ήταν η Καλλιόπη Αστοπεκάκη του Πανιωνίου με χρόνο 01:18:49, δεύτερη η Ντενίζ Δημάκη του ΓΑΣ Ιλισσός με χρόνο 01:21:58 και Τρίτη η Κωνσταντίνα Στεφανοπούλου με χρόνο 01:28:09. Ο Δήμαρχος Αγρινίου κ. Παύλος Μοσχολιός μετά την βράβευση των νικητών δήλωσε τα εξής: « Θα ήθελα να συγχαρώ όλους τους αθλητές και τις αθλήτριες που συμμετείχαν στον Ημιμαραθώνιο αγώνα δρόμου καθώς και τους μαθητές που πήραν μέρος στον λαϊκό αγώνα δρόμου. Με την διοργάνωση αυτών των αγώνων τιμούμε με τον καλύτερο τρόπο, έναν μεγάλο αθλητή και άνθρωπο το Μιχάλη Κούση. Ο αθλητισμός και ιδιαίτερα ο μαζικός στη δύσκολη εποχή που διανύουμε μπορεί να αποτελέσει διέξοδο για την νεολαία μας και να αναδείξει τη θετική πλευρά της κοινωνίας μας». Οι αθλητικές εκδηλώσεις άρχισαν το Σάββατο 17 Μαρτίου με τη Γιορτή του Aθλητή, όπου βραβεύθηκαν αθλητές –τριες και Σύλλογοι που διακρίθηκαν το 2011. Συγκεκριμένα τιμήθηκαν η ομάδα ανδρών beach handball Παναιτωλικού για τη συμμετοχή της στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, η ομάδα γυναικών χειροσφαίρισης Παναιτωλικού για τη συμμετοχή της στο final four Κυπέλλου Ελλάδας καθώς και αθλητών που διακρίθηκαν στο κλασικό αθλητισμό, στο TAE KWO DO και στο kayak. Επίσης τιμήθηκε ο κ. Διονύσης Μπαμπαρούτσης για την προσφορά του στον αθλητισμό. |
Loading
Απόψεις:
Βαρβαρότητες
Τα συνθήματα και οι αφίσες σε τοίχους οικοδομών και μνημείων που δεν μας ανήκουν ή ανήκουν σε όλους είναι πολιτιστικοί αλλά και πολιτικοί δείκτες της κοινωνίας μας. Δεν ρυπαίνουν, δεν καταστρέφουν απλώς το περιβάλλον ούτε προσβάλλουν μόνο την κοινή αισθητική αντίληψη. Ούτε βέβαια είναι ή θεωρούνται ανεκτές ως πράξεις γενναιότητας και υψηλού ρίσκου.
Γιατί τα συνθήματα, οι καταγγελίες και οι ιδέες που εκφράζονται με αυτά μπορούν να διαδοθούν εύκολα και αδάπανα με όλα τα σύγχρονα οπτικοακουστικά μέσα, ευρύτερης μάλιστα εμβέλειας. Κάποτε ασφαλώς η αναγραφή των συνθημάτων αυτών σε τοίχους στοίχιζε ακριβά. Πληρώνονταν με τη ζωή και την ελευθερία εκείνων που την αποτολμούσαν. Εννοούμε στις δύσκολες μέρες της ξενικής κατοχής. Σήμερα όμως δεν είναι ικανά τα συνθηματα αυτά ή οι σχετικές αφίσες να εισπράξουν εύσημα γενναιότητας. Ιδίως μάλιστα όταν οι πηγές τους είναι, τις περισσότερες τουλάχιστον φορές, ανώνυμες, ενώ οι στόχοι τους εύκολοι. Λέμε εύκολοι στόχοι, γιατί οι καταγγελίες είναι συνήθως αόριστες, ασαφείς και χαρακτηρίζονται από ένα άκρατο μαξιμαλισμό.
Το περίεργο πάντως είναι ότι η κοινωνία μας, οι αρχές του τόπου και τα μέσα ενημέρωσης αντιπαρέρχονται την κατάσταση με σιωπή, με αδράνεια και με μεγαλόκαρδη ανοχή. Υποθέτουμε ότι η στάση τους αυτή απέναντι στην παραπάνω βαρβαρότητα οφείλεται στην εκτίμηση ότι τίποτε δεν βλάπτεται, τίποτε δεν κινδυνεύει. Γιατί εάν η στάση τους αυτή δεν οφείλεται στην παραπάνω σφαλερή εκτίμηση, αλλά οφείλεται στο φόβο των βαρβάρων αυτών που διαπράττουν αυτά, μπορούμε ίσως να προβλέψουμε ότι ακριβώς ο φόβος αυτός θα μας κάνει όλους βαρβάρους.
*****
Η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος
Δεν αμφισβητούμε την πρόοδο που συντελέστηκε κατά την διαδρομή των αιώνων από το ανθρώπινο γένος. Την πρόοδο που βελτίωσε τους όρους της ζωής του ανθρώπου. Όμως, βλέποντας κανείς τα πράγματα με όσο γίνεται κριτική ματιά δεν μπορεί να μη επισημάνει με ανησυχία όσα δεν βελτιώνουν τους όρους της ζωής μας, αλλά, αντίθετα, δημιουργούν κινδύνους και μάλιστα κινδύνους έσχατους. Το φυσικό περιβάλλον, για παράδειγμα, κινδυνεύει από την αλόγιστη, την ασύνετη θα έλεγα καλλίτερα, ανθρώπινη δραστηριότητα. Μια δραστηριότητα που οδηγεί, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί και όπως αντιλαμβανόμαστε οι μη ειδικοί, στην μεταβολή του κλίματος, στην μεταβολή δηλαδή των χαρακτηριστικών του πλανήτη. Του ίδιου του λίκνου του ανθρώπινου γένους.
Το ζήτημα δεν είναι, όπως εκ πρώτης όψεως φαίνεται, απλά ζήτημα εφαρμογής των σύγχρονων τεχνολογιών και ανακαλύψεων. Είναι βαθύτερο. Είναι ζήτημα μεταβολής της στάσεώς μας απέναντι στη φύση. Είναι θέμα του πως εννοούμε και αντιλαμβανόμαστε την φύση. Ίσως και του πώς την ονομάζουμε.
Στις μέρες μας η φύση έπαυσε να είναι η φύσις των πρώτων αιώνων του πολιτισμένου ανθρώπου. Έπαυσε δηλαδή να είναι το όργανο και ο δάσκαλος της (ανα)δημιουργίας. Ο άνθρωπος δεν στέκεται πια μπροστά της με θαυμασμό και δέος, αλλά με διάθεση κατακτητή και εμπόρου. Έτσι από μητέρα, σύντροφος και συνεργάτης του, η φύση έγινε αντικείμενο αδυσώπητης εκμετάλλευσης. Οι πρώτοι κυνηγοί έδρεπαν τους καρπούς της. Οι πρώτοι αγρότες συνεργάζονταν μαζί της στην διαδικασία της αναπαραγωγής. Ο σημερινός άνθρωπος, βιάζει και καταστρέφει τη φύση. Η τεχνολογία του ανθρώπου έγινε όπλο του ανθρώπου εναντίον της φύσης. Ένα όπλο που τελικά στρέφεται εναντίον του. Αφού με αυτή ο άνθρωπος έχει λεηλατήσει τη γη και έχει υποβιβάσει τις φυσικές υποστάσεις σε απλά αναλώσιμα.
Βέβαια υπάρχουν οι φωνές των διαμαρτυρομένων, που στη σύγχρονη κοινωνία έχουν παγκόσμια εμβέλεια και ίσως και απήχηση. Πόσο όμως επηρεάζουν την τοπική κοινωνίας μας; Η απάντηση δεν είναι εύκολή όταν μαθαίνουμε την καταστροφή των δασών ή τους κινδύνους του Αμβρακικού, της Τριχωνίδας και του Αχελώου.