Το βιβλίο του Βλάση Δ. Αλμπάνη «οι δρόμοι των εφημερίδων», μια καλαίσθητη έκδοση του 2018, αποτελεί ένα πολύ αξιόλογο εκδοτικό γεγονός. Όχι μόνο γιατί ασχολείται με το ρόλο του τύπου γενικότερα, αλλά και ειδικότερα με το ρόλο του στις προηγούμενες δεκαετίες, πριν οι νέες (επαναστατικές θα έλεγε κανείς) ηλεκτρονικές – ψηφιακές  αλλαγές ανατρέψουν άρδην τις προηγούμενες συνθήκες παραγωγής και διανομής των εφημερίδων.   Τότε που η  παραγωγή και διανομή μιας εφημερίδας προϋπέθετε τον τυπογράφο του συνθετηρίου των ψηφίων του αλφαβήτου, το παραδοσιακό επίπεδο τυπογραφείο και τον εφημεριδοπώλη που για να τις πουλήσει γύριζε την πόλη (τα καφενεία, τις δημοσιές και τις γειτονιές της). Τότε που τα Αθηναϊκά φύλλα των εφημερίδων έφθαναν μετά οκτώ τουλάχιστον ώρες στο Αγρίνιο.

    Με αυτές τις δύσκολες συνθήκες  οι εφημερίδες εκείνης της εποχής επιτελoύσαν το σημαντικό ρόλο της πληροφόρησης του Έλληνα πολίτη για τα πολιτικά και τα άλλα γεγονότα  της πατρίδας μας.

    Ο συγγραφέας διηγείται, σε σειρά θεματικών ενοτήτων και με προσθήκη πολλών φωτογραφικών και άλλων ντοκουμέντων, τις συνθήκες που επικρατούσαν το 1950 και αρκετά χρόνια μετά στο Αγρίνιο και αλλού. Αναφέρεται και στα πρόσωπα της εποχής εκείνης που υπηρετούσαν, ως αναπόσπαστος κλάδος, την δημοσιογραφία, την διανομή και γενικότερα την πληροφόρηση του Έλληνα πολίτη. Και η διήγηση δεν γίνεται από απόσταση τρίτου  παρατηρητή. Αλλά εκ των έσω, ως βιωματικό συμβάν. Αφού το παρατήριό του ήταν το γνωστό πρακτορείο εφημερίδων στην πλατεία Δημοκρατίας (πλατεία Μπέλλου) στο Αγρίνιο, που λειτούργησε τότε σε διάρκεια δύο τουλάχιστον γενεών και με συμμετοχή και του ιδίου. Έτσι ο λόγος του συγγραφέα αποπνέει την ζεστασιά και την συγκίνηση των προσωπικών αναμνήσεων.

    Επεκτείνεται όμως το βιβλίο αυτό και σε αναφορά όχι μόνο και άλλων πρακτορείων εφημερίδων και εφημεριδοπωλών στην επαρχία και στην Αθήνα, αλλά και σε ανάλυση τού ρόλου της υπηρεσίας της διανομής του τύπου  ως θεσμού της δημοκρατίας. Με τον τρόπο αυτό το βιβλίο αποκτά γενικότερο, πανελλήνιο ενδιαφέρον.

********